‘Als Doornroosje precies negenennegentig jaar slaapt besluit de prins die haar wakker zal kussen, op weg te gaan. Hij weet niet waar haar kasteel is en hij weet eigenlijk ook niet waarom hij haar wakker wil kussen en wat hem te wachten staat als zij ontwaakt. Onderweg schrijft hij haar elke dag een brief over wat hij beleeft en wat hij denkt. Hij weet dat zij slaapt en zijn brieven dus niet kan lezen. Maar als hij haar niet zou schrijven, zou hij ook niet verder reizen naar haar. De prins slaat geen dag over - tot Doornroosje precies honderd jaar slaapt.’

De voorstelling ‘Brieven aan Doornroosje’ is een bloemlezing uit de lyrische, fantasierijke en filosofische brieven van Toon Tellegenís gelijknamige boek, afgewisseld met een vleugje diatonische accordeon.

Foto © Karina Beuthe